Ik weet het niet

Je ne sais pas, I don’t know, Ich weiss es nicht, No sé, Non lo so, Я не знаю…ik zou in paniek moeten raken. Maar dat gebeurt dus helemaal niet, ik word er intens blij van.

Volgens mij spreek ik een andere taal ofzo:

• De wereld vraagt om argumenten; mijn hart geeft inzicht.
• De wereld vraagt om bewijzen vooraf; mijn hart handelt vanuit vertrouwen en weten.
• De wereld zoekt naar veiligheid in controle; mijn hart zoekt vrijheid in overgave.

Ik krijg stress van al die argumenten en regels, van het vooraf alles moeten weten, van die drang naar veiligheid. Zeker in Nederland. Hoeveel regels hebben wij hier niet? En als er dan weer wat gebeurt in ons polderlandje, dan moet dat weer dicht getimmerd worden met een nieuwe regel. Die regel maakt dan andere dingen vrijwel onmogelijk (zoals stikstof regels de bouw van huizen onmogelijk maken bv)…maar dat boeit niet. We kunnen trots zijn, we hebben er weer een regel bij. En vooral we kunnen de staatskas spekken door boetes uit te delen.

Ik krijg echt stress van die controle en veiligheid. Zogenaamde veiligheid dus. En je gaat lachen als ik een voorbeeld van mezelf noem, maar so be it. Het is echt zo. Als ik aan het autorijden ben, dan rijd ik niet te hard, over het algemeen. Maar hier staat een bord 100, een paar meter verder eentje van 80, dan ineens weer 50, en dan mag je weer 100. En ineens mag je weer 70. Ja euuh huh? Want waar denk jij dat ik 76 km per uur rij? Nou simpel, op het punt waar je maar 70 mag….en goh, laat daar nou net een flitser staan, en mijn aandacht was gedurende de 2 uur durende rit even ergens anders.
Denk je dat ik daar ontspannen van rijd? Nou nee, daar word ik nou gestressed van. Is dat veilig?

Maar ik dreig af te dwalen: ik zoek de vrijheid en de vreugde van mijn hart. En dat mag niet, want dat is geen controle. Dan weet ik niet wat er gaat gebeuren. Dan ben ik oncontroleerbaar. In Nederland mag je niet de vrijheid van je hart leven. Daar staat bijna al een boete op.

Ja maar Rijn, er moeten toch regels zijn?
Ook als die al lang hun menselijke maat verloren hebben?

Gandhi:
“Civil disobedience becomes a sacred duty when the state has become lawless or corrupt.”

Thoreau:
“If the injustice is part of the necessary friction of the machine of government, let it go, let it go (…); but if it is of such a nature that it requires you to be the agent of injustice to another, then, I say, break the law.”

En je hart vertelt je wanneer het tijd is dat te doen. Maar wij zijn als Nederlanders zo netjes volgens de regels.

En het gaat mij niet om de regels breken. Maar sommige dingen zijn in strijd met het hart. En bij mij is het zo ver gegaan, dat ik niet meer wil, en erger nog KAN voldoen aan deze regels.

En dat brengt mij in een tuinhuisje bij een vriend van me. En wat ga ik doen als deze periode voorbij is? Ik ging toch een boek schrijven over ogen? Want daar kan ik inkomsten uit genereren. Heh? Wat? Is dat de reden? Dat klinkt niet als een hart. Een hart wordt blij als het resoneert. Maar resoneert een boek over ogen en cranio sacraal werk dan niet? Deels, maar zodra het weer gaat over geld, inkomsten, daar niet. Wel daar waar ik blij word. Hoe zit het dan?

Je moet toch…
Je kan toch niet…

En ik hoor mijn hart maar een ding zeggen:”kom naar mij, vertrouw op mij”.
Maar hoe dan?
Ik weet het niet, ik weet het echt niet.
En wat voel ik dan? Blijdschap!
Ik denk dat ik krankzinnig ben geworden. Ik zou namelijk in paniek moeten raken. Huis kwijt, werk kwijt, liefde kwijt, en ik weet het niet.
En ik voel een enorme blijdschap.

Want ik weet het niet.

En DAT is het huis van mijn hart.