Zal ik dat dan maar es eerlijk opschrijven? Daar zit een risico aan, wat ik eigenlijk niet wil lopen. Maar het is wel wat er diep in mij altijd voelbaar is, en ik denk altijd voelbaar zal blijven.
Eerlijk: ik hield gewoon echt van haar. Er was niemand anders met wie ik mijn leven had willen delen. Het ging mis, en wederom eerlijk, ik weet niet waarom. want voor mij had dat niet gehoeven. Maar ik kon er niet meer tegen om om de zo veel tijd te horen:”Ja ik weet het eigenlijk niet, ik denk dat we er maar me moeten stoppen”. Of soortgelijk hoor. Er was niets aan de hand. En toch, ik werd er gek van. Het gaf mij ongekende stress van onveiligheid.
Zij was de liefde van mijn leven. En dat is ze eigenlijk nog steeds.
En dan hoor ik je zeggen:”Ja maar Rijn, dan bel je haar toch op en dan….”.
NEE!! Dat is het hem nu juist. Dat doe je een paar keer. En steeds weer hetzelfde. En dan stop je, ja, dan stop jij ook! Dan realiseer je je dat je meer waard bent om zo behandelt te worden. (En zij zou zich ergeren aan de taalfout). Je hebt het zelfrespect om dat niet meer te willen laten gebeuren. En doet dat pijn? Ja, natuurlijk.
En ik heb er jaren voor nodig gehad om die pijn en verdriet te kunnen hanteren. Om het zelfs hier op te kunnen schrijven. En ik heb woede gehad, intens verdriet. Daarin natuurlijk ook kunnen voelen wat mijn eigen afhankelijkheid en “cravings” zijn/waren.
Het is zelfs zo dat ik een internet-chat-vriendinnetje heb gehad waardoor ik diepere patronen in mezelf heb kunnen zien. En nee, die zijn niet allemaal even gezond. Maar ja, mag ik ook mens zijn? Moet ik dan per se perfect zijn om van gehouden te worden?
Ik weet nog dat mijn zus ergens een keer zei:”Je moet ook eerst van jezelf houden voordat…” Ik ben al afgehaakt, want kwaaier kun je mij niet krijgen. DUS…ik moet eerst perfect zijn voordat ik een relatie kan krijgen? Alsof iedereen om me heen die een relatie heeft dat wel is? Is het niet juist dat we een relatie hebben om te leren van onszelf te houden OMDAT die ander ons laat zien dat ze van ons houden, ondanks alles? Godzijdank was mijn antwoord:”…” Inderdaad, zwijgen.
Ik zal je zeggen dat ik werkelijk denk dat ik meer van mezelf houd dan de meeste mensen die je om heen zal tegen komen. Call me arrogant, soi.
Maar terug naar mijn liefde. Ik hield van haar. En nu ik dat chat-internet-vriendinnetje ook definitief gestopt voel ik dat des te beter.
Zij (mij werkelijke liefde dus) was…nee is: gevoelig, intelligent, grappig, kunstzinnig, spiritueel…en sja, ik heb nooit een vrouw gezien die ik zo aantrekkelijk vond. En dat laatste is een gevoel.
En waarom loop ik nu zo’n risico als ik dit op schrijf? Omdat er altijd een kans bestaat dat ze dit ergens ook leest en dat ze best weet dat het over haar gaat. Want je maakt mij niet wijs dat zij dit ook niet diep “down under” voelt.
Maar sukkel, waarom schrijf je het dan op? Omdat je stiekum hoopt dat ze toch…?
Zucht, nee, omdat dit hopelijk helpt om het op te schrijven voor mij Zelf. Niet omdat ik hoop. Maar ook omdat ik eerlijk wil bloggen. En niet van die mooie verhaaltjes op wil hangen zoals veel influencers dat doen of andere bloggers of IG-ers. Nee, menselijk graag, met alles wat er is.
En dat menselijke in mij is duidelijk. Ik heb prachtige ervaringen, maar ik ben ook mens MET mijn dingen, met mijn pijn. Maar ook met mijn liefde. En zij…ik hou nog steeds van haar. En dat hoeft niet weg. Dat mag mijn leven lang bij me blijven, ook al zal me dat af en toe even raken.
En toch, denk ik/voel ik, dat ik het nodig had om mijn pad te vinden. En daarom ben ik dankbaar dat het gebeurd is (Met een “d” lieverd, niet met een “t”).
Veel liefs…want ik hou van je.