Het is heerlijk om alle tijd te hebben. 80 keer onderweg te stoppen. In slaap te vallen -na een slechte nachtrust- en gewoon even een boswandelingetje te maken. Dan pas einde van de dag aan komen…en een probleem veroorzaken. Hahaha.
Beetje rondslenteren. En dan op mijn dooie gemakje een klusje gaan doen. Oja, ik moest nog mijn nieuwe dual SIM kaart activeren voor het te laat is. Dus ik klik die twee SIM kaarten uit de houder en ik doe er eentje in mijn telefoon. De oude er uit en dan de boel activeren. Nee, dat werkt natuurlijk niet zo, want die is nog niet geactiveerd. Dan kan je niet internet op om te activeren.
Geen probleem, dan doe ik de oude er weer in want dan kan ik naar de website van de KPN om te activeren. Jajaja, dat dacht je, meneer de Jonge. Dus niet…want omdat die nieuwe SIM kaart even contact heeft gezocht met het netwerk, heeft het netwerk gezien dat de nieuwe SIM kaart online is…maar nog niet geactiveerd is…en daarmee de oude direct uitgeschakeld. Ja lekker dan!!! En hoe moest ik dat van te voren weten?
Dus de oude doet het niet…en de nieuwe ook nog niet.
Daar sta je dan op zo’n parkeer terrein:
En hoe gaat meneer de Jonge dan navigeren? Maar niet getreurd. Eerst maar es een ander klusje doen. Wat flessen weggooien en langzaam aan ballast kwijt gaan raken.
Dat is dus ook ballast…was.
Oke, maar nu toch effe serieus het probleem aanpakken. Ik moet internet op omdat ik via de activatie pagina van de KPN die SIM moet activeren. Zal ik een medeparkeerder vragen? Geen zin in. Dus ik ga maar een rondje lopen. En binnen 100 meter kom ik een kantine tegen van de sportclub die bij dit parkeerterrein hoort. Dat wist ik niet overigens. Gevraagd of ik even van hun wifi gebruik mag maken.
“Oui bien sûr, vous pouvez utiliser notre wifi, donnez-moi votre téléphone, nous allons taper le mot de passe.”
Huh? Wazzeggie?
Nou dat ze wel effe het wifi paswoord intypen op mijn telefoon.
Oke, dat werkt. Maar dan moet ik natuurlijk mijn SIM kaart nummer intypen. En die zit in mijn telefoon. Hoe krijg ik die er nou weer uit zonder terug te lopen naar mijn bus, waar zo’n pinnetje ligt.
Dus ik vraag:”Do you have a paperclip or a very small pin for me?”
Huh? Wazzeggie? Vraagt hij op zijn frans.
Nou gewoon:”Auriez-vous un trombone ou une toute petite épingle pour moi ?”
Dat heeft ie wel. Als ie hem maar terug krijgt.
Kaart eruit, SIM kaart nummer ingetypt, activatie code ingetypt. En klaar…niet werken dus. Hij doetut nie.
Ja Rijn, effe geduld, na 10 minuten wachten heeft het netwerk het door, het werkt.
Zucht, van opluchting dan.
Ik zag me al terug rijden naar Maastricht en een KPN winkel opzoeken…met een honkbalknuppel. Nee, met en trombone natuurlijk.