Soms vraagt iemand me, “hoe is het op vakantie?” Maar iets in mij protesteert tegen die vraag. Ik heb nooit de intentie gehad om dit als vakantie te zien. Ik ben weggegaan omdat de situatie in Nederland voor mij niet meer houdbaar was. En dat ik mezelf totaal opnieuw moest gaan uitvinden.
Het verlies van mijn werk en chalet heb ik aan voelen komen. En ik heb het laten gebeuren. Ik heb me er aan over gegeven. En als ik terugkijk is alleen maar duidelijk dat als ik ertegen was gaan vechten ik dat op beide fronten niet had kunnen winnen. Dit moest gebeuren. Omdat mijn oude manier van leven ten einde was. Klinkt dramatisch, maar zo dramatisch heb ik dat helemaal niet ervaren. Ik heb het als een zegen gezien, zonder dat ik wist hoe dat zou lopen.
En natuurlijk voelt het ook als een soort sterven. Maar ook dat voelt als een zegen, want het hoeft niet meer op de oude moeizame manier. Hoe dan wel? Dat weet ik ook nog niet, maar ik ben “thrilled” om dat uit te vinden.
En het is net alsof de drie dagen na de wijn avond het definitieve einde was. Want sinds die dagen zie en voel ik glimpen van hoe dan wel en waar mijn levensenergie van gaat stromen. Als ik dat waar kan maken, dan wil ik nog wel 60 jaar leven. Dan wil ik wel 120 worden.
Ogen werk
Als sinds die workshop in mijn studententijd heb ik een passie opgevat voor het natuurlijk zien zonder bril. Daar ben ik een eindje in gekomen. Ik had toen -6 aan beide ogen. Dat is in mijn huidige toestand -2. En ik heb geen leesbril nodig. Daarnaast heb ik de beginselen van macula pucker gehad. (vastgesteld door optoloog en ook al is dat een verzamelnaam). Dan zie je de lijnen niet meer recht. Dat is weg, de lijnen zijn weer recht. Ik weet kennelijk genoeg van ogen, dieet en yoga om dat te kunnen genezen. Daarnaast heb ik mensen geholpen met macula degeneratie, leesbril en bijziendheid. En niet allemaal met succes, maar genoeg succes om te zien dat het kan. En dat de geestelijke achtergrond van de mensen zelf hun genezing bepalend is.
Afijn, ik wil daar eigenlijk wel mee verder. Daarnaast heb ik een cursus iriscopie aangevraagd. Ogen vind ik nu eenmaal interessant en intrigerend. Het zijn de spiegels van de ziel. Voor mij vertellen ogen wie iemand is.
Italiaans
Het klinkt als iets kleins, maar ik wil al een tijdje italiaans leren. Ik ben daar dus nu ook mee bezig. Duolingo vind ik grappig en ik ben na vanavond al op nivo 10…van de 129 hahaha. Maar ik vind het leuk. Misschien wil daarna nog wel spaans leren of een andere taal. Altijd blijven leren, altijd nieuwsgierig zijn. Daar zit levenslust in.
Mensen ondersteunen
Ik zou ook kunnen zeggen :”mensen helpen”. Maar als iemand dat tegen mij zegt. Wie ben jij of wie ben ik dat je denkt dat je mensen kunt helpen? Ik heb eigenlijk niet het gevoel dat IK iemand kan helpen. Ik kan er voor iemand zijn. Ik kan samen met iemand kijken naar wat er speelt. Maar de client zal zelf het werk moeten doen. Hij/Zij zal zichzelf moeten helpen.
En daar wil ik nog iets van zeggen wat niet altijd goed zal vallen bij iedereen. Ondanks dat veel therapeuten veel goed werk doen en mensen op hun nivo “helpen”. Wil ik dat niet zo. Ik wil weten wat ik doe, ik wil het zien, letterlijk, of voelen of horen, letterlijk. Er worden teveel eigen emoties en overtuigingen geprojecteerd. En zowel in het alternatieve als het reguliere circuit.
Ik heb een leraar gehad die letterlijk zag wat mijn energie veld was. Als hij wat deed, zag hij dat mijn energieveld genas. Hij ZAG wat er gebeurde. Hij tastte niet in het duister, hij wist wat hij deed.
Ik kan zoveel wonderlijke dingen over hem vertellen, misschien doe ik dat nog wel eens, maar het zou je ogen doen wegdraaien en je oren laten klapperen…je zou het mogelijk gewoon niet geloven.
Als me dat gegeven zou zijn, zou ik dat inzetten voor het goed van de mensheid.. Ik zou er de mensheid mee willen dienen. Anders zou ik het gevoel hebben een beetje aan te rommelen.
Maar ik ga er niet over of ik dat krijg. Ik laat dat aan Hem die weet wat het beste is. Voor de mensheid en voor mij.
Een basis
Dat zijn andere woorden voor een huis. Ik zoek een basis van waaruit ik kan werken. Waar een goede energie is, die dat werk van hierboven ondersteunt. En waar ik in vrede kan leven. En ach, als ik de zon kon op zien komen daar.
Nederland
In mij is het toch Nederland waar het me naartoe trekt. Ook al heb ik mijn hart verloren aan Sardinië. En er is toch een plaats waar ik in Nederland altijd warm van word. Dat is mijn geboorteplaats: Zierikzee. Ik ken geen mooiere naam voor een stad dan Zierikzee. En het stadje zelf, ik hou er gewoon van.
Ik hoop wel dat Nederland een andere koers gaat varen, want ik ben er nu niet voor niets -tijdelijk- weg.
…partner
He, wat zeg ik nu? Ja, die had ik ook niet verwacht eerlijk gezegd. Maar hier op Sardinië smelt iets weg. Ik zat een paar dagen geleden weer in de auto en luisterde naar een liedje. En ik voelde hoe dat zou kunnen voelen. En er stond zowaar een traan in mijn ogen.
Ik realiseerde me dat er iets smolt. De pijn, woede en wrok was aan het smelten. En ik wist wel dat die er zat. En van daaruit heb ik de afgelopen 4,5 jaar ook geroepen:”Neeee, nooit meer”. Wetend dat daar nog wat onder zat.
De laatste relatie heeft namelijk een enorme schade achter gelaten. Juist omdat ik me volledig open had gesteld, omdat ik oprecht van haar hield. En de details doen er even niet toe, maar ik ben het vertrouwen bijna volledig verloren…sja…in vrouwen ja. Ik zou anders willen zeggen, maar dit is de waarheid.
Bijna.
Tot op een haar na.
En nu voelde ik dat het smolt. Wederom heb ik er huilbuien om gehad daarna. En nu voel ik het. En ik zie nu ook dat die relatie me juist geheeld heeft. Omdat er een oude wond zat, die mijn leven lang al etterde. En die kon alleen maar genezen door hem open te snijden en schoon te laten bloeden.
Het lastige van dit soort dingen is dat je in je leven deze dingen 2 maal moet meemaken. De eerste keer overkomt je, meestal in je vroege jeugd. Dat is een wond die ettert. En om die te genezen, moet die wond open. Daarom maak je het een tweede keer mee. En dan heb je een enorme kans om het tot op het bot te voelen. Dan heb je de moed nodig om te durven voelen wat je toen niet kon en wat je uit overleving wel weg moest drukken. Met je hele bewustzijn zul je erin moeten tot je het omhelst. Tot je kunt voelen in de diepten van je hart dat je intens van die persoon houdt die het je aandeed. En dan geneest het.
Het is nu wel anders. Ik verwacht namelijk niet meer dat ik daardoor gelukkig zal zijn of worden. Want dat geluk heb ik inmiddels in mezelf gevonden. Daar heb ik een ander niet voor nodig. Ik voel me namelijk hier in mijn eentje op Sardinië meestal intens gelukkig.
Maar er zijn een paar dingen waar ik me bewust van ben die ik niet alleen kan leren.
De poort is open.
En de zon komt op.
Als je dit nu al leest, dan komt foto van morgen hier nog van de zonsopkomst…mocht me die gegeven zijn.