Dan kan ik natuurlijk wel schrijven over pech en lastige dingen. Maar kennelijk is er altijd balans. Laat ik dan eerlijk zijn, als je het zo bekijkt slaat die toch wel erg door in mijn voordeel. Ik krijg dan wel boetes voor belachelijke dingen (Dat vind ik natuurlijk met mijn objectieve blik), maar ik krijg ook een hele auto.
Dus op 15 juli moest de Daihatsu Cuore naar de keuring. En rond en uur of 12:00 krijg ik een telefoontje:”Ja, eeuh, meneer de Jonge, ik heb slecht nieuws, ik kan hem niet goedkeuren. U kan er mee rond rijden tot 7 augustus, en dan mag het niet meer met deze auto.”
“Ai”, dacht ik, “Dat is lastig, ik had gehoopt dat ie er nog door zou komen en volgend jaar met wat geluk ook…niet dus.”
Twee dagen later zit ik dat verhaal bij een vriend van me te vertellen. Zegt ie ineens:”Zeg maar wat je nodig hebt, ik help je wel”.
Maar kan ik dat wel accepteren? En twee dingen schieten razend snel door mijn hoofd.
1. Ik zou dus wel accepteren dat ik boetes krijg die “seriously” belachelijk en onterecht zijn. (En ik weet het, je kunt het je niet voorstellen, maar een onterechte belasting aanslag krijgen waar over een boete zit, de belastingdienst geeft toe dat het onjuist was, maar de boete erover moet ik wel betalen…huh?…nu jij weer.)
Dus dat moet ik dan wel accepteren, en als ik geluk heb, dan niet? Calvinistische domme houding. Je moet dus lijden, en als je geluk hebt moet je toch kiezen om te lijden. DAT calvinisme dus.
Heerlijk, ik kan zo’n teringzooi maken
Dierenarts
Diezelfde vriend hielp ik in de tussentijd om even zijn kat naar de dierenarts te brengen. Die vrouw, die dierenarts…sja…
Ik had al eens zitten kijken naar welke auto nou eigenlijk beter zou zijn. Maar waar zou ik dat geld vandaan halen?
Dus na wat gevraag over de kat, mijn auto, campers, vriendschap, zegt ze:”Loop even naar buiten, daar staat mijn blauwe Renault kangoo, omgebouwd tot minicamper.” Dus loop ik nogal nieuwsgierig nar buiten en bekijk haar auto. Geweldig, wauw, dat zou ik graag…
Maar ik voel wel wat er gebeurt, die vriend van mij gaat me helpen. Hij heeft het nog niet gezegd, maar ik weet het wel. En ik weet nou even niet of ik een verschrikkelijk manipulatief mannetje ben of dat ik het gewoon weet. Maar omdat ik het weet, weet ik dus niet hoe ik moet reageren. Maar wel dat die Kangoo echt heel er gaaf is, zeker zoals zij hem omgebouwd heeft.
Ik breng de kat naar huis. Krijg bijna een boete omdat er een mobiele flitspaal staat en ik in mijn enthousiasme even niet zo oplet. Bij hem thuis zegt ie het:”Koop er maar zo een, zeg maar wat je nodig hebt, ik help je wel.”
Zeg het maar.
De Monnik en God
Voor ik het vergeet, er schoten 2 dingen door mijn hoofd.
Er was een monnik en die kwam in een moeras terecht. Hij dreigde ten onder te gaan en te stikken. Dus roept hij de hulp van God in.
Dan komt er een wandelaar langs die aanbiedt om een touw uit te gooien zodat de hij uit het moeras kan komen. Maar de monnik zegt:”Nee, hoeft niet, ik heb God gevraagd om me te helpen dus ik wacht op Hem.”
De monnik zakt verder het moeras in, God om hulp smekend.
Een mede monnik komt langs en wil een tak uitsteken om de monnik uit het moeras te trekken. “Nee” zegt de monnik, “ik wacht op God, dus loop maar verder.”
En weer zakt de sukkel verder het moeras in.
En daar komt een koopman aan met een ezel. De koopman maakt een touw aan de staart van de ezel vast en gooit die naar de bijna aan zijn einde zijnde monnik in het moeras toe. Maar de monnik zegt al sputterend met modder in zijn mond:”Nee, hoeft niet, God zal me redden”.
Afijn, de monnik stikt en gaat dood. Komt ie bij God voor een audientie. En dan vraagt God aan hem:”Waarom ben je dood gegaan?”
Zegt de monnik:”Ik wachtte tot U me zou komen redden, maar U kwam niet.”
God zegt:”Joh, ik heb je 3 voorbijgangers gestuurd, dat was ik, en jij hebt je kansen niet gepakt.”
De monnik denkt bij zichzelf:”You daft prick.” (Oh nee, dat zou ie nooit durven natuurlijk in bijzijn van een gedachte lezende God).
—Citaat “You daft Prick” uit Notting Hill trouwens—
Wat wil ik hiermee zeggen? Nou laat maar, als dat niet duidelijk is. Voor mij wel.
His last Ride
Renault Kangoo
En ik kan weer een aparte blog schrijven hoe ik tot deze Renault Kangoo kwam. Toevalligheden, stomme dingen, wakker liggen, niet goed voelen, en ineens voelen dat het klopt. Rationeel totale onzin in ieder geval.
De Renault kangoo is uitstekend om om te bouwen naar een minicamper. Op marktplaats vind je onder die zoekterm “minicamper” dus ook een zootje Renault Kangoo’s.
Eigenlijk wilde ik geen zilveren, half Nederland rijdt in zo’n karakterloze kleur rond. (Sorry als jouw auto ook zilver is…en dat was mijn Cuore ook dus heh). Maar als je wat krijgt moet je niet te kieskeurig zijn. Lees het verhaal van de monnik nog maar es door.
Dus nu is het deze geworden
Ik heb augustus om hem om te bouwen. En ik kan natuurlijk van die kant en klare kits kopen die er precies in passen. Maar effe, ik wil helemaal geen gootsteen of kookstel er in bouwen. Ik wil precies DAT wat ik wil. En ik ben handig genoeg om dat ook te maken. En dus ga ik een paar foutjes maken, waarvan ik op dit moment van schrijven nog niet weet welke dat zijn.
Nog een klusje te doen