We hebben een lekker jaar: 2026. Dus op 3 maart mijn woning/chalet kwijt, op 4 maart laatste werkdag dus geen werk meer, in april/mei verlies ik het contact met mijn aardse liefde, en nu op 15 juli komt mijn auto niet door de APK. Dus verlies ik een groot stuk mobiliteit.
Hier moet ik even over voelen en nadenken. Want zolang ik mijn auto had, had ik dus ook het idee om naar portugal te rijden. Tuurlijk, ik kan een nieuwe auto kopen. Van welk geld eigenlijk? Wil ik dat wel? Mijn gevoel zegt: “nee, gaaf, weer een nieuwe uitdaging!”
“WAAAAT??” schreeuwt mijn hoofd. “WTF ben je aan het doen?”.
En huilend zegt mijn hart en gevoel:”Nee, ik wil niet meer, ik wil leven, ik wil vrij zijn, niet meer al die dingen die ik zogenaamd zou moeten. Ik kan niet meer.”
“Ja, maar…”
Daar gaan we weer.
Een praktisch, ik heb nog geld om het 2 jaar uit te houden. Maar als ik steeds een onverwachte uitgaven heb van 500 euro per maand de afgelopen 3 maanden, en dan nu minstens 1500 euro voor een goedkope Daihatsu Cuore. Daar krijg ik nou wel stress van. En ook die goedkope Daihatsu kost me 100 euro per maand aan onderhoud/belasting/verzekering, plus 200 euro aan benzine die er niet goedkoper op wordt. En dan nog niet meegerekend de boetes die ik in mijn onoplettendheid en naiviteit krijg (En ik rijd best netjes en hou me zo veel ik kan aan de snelheidslimieten).
Dat scheelt me al snel 300 tot 350 euro per maand.
In ruil daarvoor zou ik dan of op de fiets moeten of met de trein (ook niet goedkoop).
Daar moet ik es even over voelen.
En toch: ik word enorm op meZelf terug geworpen, dat voelt echt ontzettend bevrijdend kan ik je zeggen. Ga ik dan mijn constructies opnieuw opbouwen? Hmmm, dat weet ik niet zo net nog niet.
Just let me live…free.