Het blijft toch elke dag weer een beetje spannend, waar slaap ik vannacht en is het veilig? Dat hoefde ik me niet af te vragen toen ik de boot overtocht boekte voor woensdag/donderdag nacht naar Corsica.
Even de geschiedenis: maandag had ik al besloten toch naar Corsica te gaan. Maar nog niet geboekt. Het was namelijk zulk goed weer dat ik daar van wilde genieten. Dus ben ik verder richting zuiden gegaan. Richting Grenoble. Daar zou ik dan de volgende dag langs rijden.
Dinsdag was het prachtig weer. En toen ik onderweg bezweet in de auto zat, reed ik langs een meer “Lac de Monteynard-Avignonet”. Sja, je mag gokken wat ik natuurlijk dacht. Maar ik voelde wel dat ik natuurlijk weer iets wilde wat waarschijnlijk weer es verboden zou zijn. De weg langs dat meer duurde 10 km, dus tijd zat om een plek te vinden waar het relatief veilig was. Auto parkeren, handdoek mee, en het steile pad af. Daar alle kleren uit en buiten het zicht van iedereen kort gebadderd. MÈN!! Dat was echt lekker. De koele frisheid van natuurlijk water. Afgedroogd en na-genieten van de energie die dat gaf.
En door naar een plek in de natuur, bij een riviertje. Wel een heel erg klein riviertje hoor, de waterstanden zijn erg laag.
Toen ik woensdag wakker werd regende het. En ik dacht dat dat wel snel weg zou trekken omdat ik zo zuidelijk zat. Domme gedachte natuurlijk, want waarom zou dat zo zijn? Maar ik realiseerde me dat het enige wat ik die dag hoefde te doen, was naar Toulon rijden om om 19:00 in te checken voor de boot. Ik had namelijk dinsdag avond, puur op gevoel, besloten een ticket te kopen voor de volgende nacht. Met hut. Overigens niet omdat ik verwachtte veel te slapen. Ik heb vaak gewoon geen zin in het gedoe van mensen om me heen. Soms vraag ik me wel eens af of ik niet gewoon een hekel aan mensen heb. Zeg nou eerlijk, de meeste hebben gewoon stupide gedrag…ik niet natuurlijk…kuch kuch. Ik ben volledig normaal, met een minicamper weg uit Nederland zonder werk en zonder huis en relatie en kinderen…volledig normaal…wilde ik maar effe gezegd hebben.
Afijn de reis naar Toulon: wat een teringweer was het zeg, onderweg. Afwisselend regen, veel regen, stortbui en regen. Eenmaal in Toulon aangekomen was ik te vroeg, dus werd ik weggestuurd. Sja, weet ik veel. Ik denk dat het logisch is dat er veel mensen te vroeg zijn en dan maar even op vertoon van de ticket gratis op een terrein kunnen staan. Nee joh, Rijn, hoe kom je op zulk soort krankzinnige gedachten?…Volkomen normaal toch?
Gelukkig ben ik nog niet van een verslaving af, die dan wel flink tanend is. Maar een goed biertje gaat er toch wel in. Dan is er vast wel een Super U, Le Clerc, InterMarche in de buurt. Zo, die tijd is ook weer dood.
Op tijd melden bij de boot, hut opzoeken. En verder daar blijven zodat ik met niemand wat te maken heb. Heerlijk genoten van de rust en de veiligheid die de boot en hut me gaf. ‘s Ochtends om 7:00 weer in de auto en van de boot af.
Maar op Corsica staat een douane. Wat kom je hier doen? Hoe lang blijf je? Heb je iets aan te geven? Hoeveel cash heb je bij je? Die strengheid had ik even niet verwacht. En vooral die laatste vraag. Pijlsnel schieten de gedachten door mijn hoofd en weeg ik af wat het effect van elk antwoord zal zijn.
- Geen cash: is gewoon niet waar en kan wat stom lijken.
- De waarheid 2500 euro: is veel en kan verdacht worden, en verhalen dat het gewoon geconfisceerd wordt ken ik ook wel.
- Een willekeurig redelijk bedrag noemen, meest acceptabel antwoord.
Maar in ieder geval, doe even volkomen normaal, want als ik verdacht ga doen, gaat het mis.
Na enige aarzeling zeg ik :”Environ 500 euro”. Hij schijnt met zijn zaklamp naar binnen en laat me gaan.
Ik weet best dat hij mijn aarzeling vertaalt als dat ik even moet nadenken en in mijn hoofd tellen hoeveel cash ik heb. En dat laat ik ook zo overkomen. Het is soms handig bepaalde dingen te zeggen, met of zonder pauzes, met bepaalde intonaties, omdat je weet wat de “default” mens daar van maakt. Maar dat is mijn probleem niet. Is het manipulatie? Ja, dat is het zeker. Maar deze vind ik zeer gerechtvaardigd.
Ik rij weg, en kom er na een paar kilometer achter dat er een lampje op mijn dashboard brandt. Er is een deur niet goed dicht. Geen probleem, even stoppen en dichtdoen. Bij een Pharmacie langs de weg gestopt, uitstappen en de deur…kut, het lukt niet, wat nu weer?
De zij-schuifdeur zit muurvast. Blijkt dat mijn verduisterings gordijn stof tussen de vergrendeling is gekomen en die zit muurvast. Geen beweging in te krijgen hoe ik trek en duw.
Sja, daar zit niks anders op dan naar een Garage te rijden en de stommiteit uit te leggen. Naaah, kom op zeg, dat kan niet, het MOET los. Maar ik ben 20 minuten bezig met trekken duwen, zweten en de lichte paniek van de stommiteit te voelen. Ik trek en duw…tot ik op een gegeven moment een schietgebedje doe.
—–
Er was een vrachtwagenchauffeur van wie de vrachtwagen niet wilde starten. Dus de man begon te schoppen en te schelden naar dat ding. Al tierend en vloekend liep hij rond tot er een pastoor langs komt. Die zegt tegen de chauffeur:”Meneer, het heeft geen zin om boos te worden en al helemaal niet om te gaan vloeken”.
De chauffeur denkt:”wat een gelul maar ja, niets te verliezen”. Dus hij doet een schietgebedje naar de hemel:”O God, wilt U alstublieft de vrachtwagen laten starten”.
Hij stapt in en warempel, hij start!
“Godverdomme, het werkt ook nog”, zegt de pastoor.
—–
Ik zweer je, de deur schoot los. Maar ik moest lachen en was dankbaar. En moest dus denken aan bovenstaand mopje.
Volgende issue. Een slaapplaats voor de nacht. En ik had al gevoeld dat ze hier op Corsica wat minder vriendelijk zijn naar campers. En terecht, want iedereen koopt maar een camper en gaat een beetje decadent rond lopen liggen rijden. Mag ik opbiechten dat ik een hekel heb aan Campers? Kijk dat ik er eentje heb, een minicamper dan, kijk dat is normaal, dat is volkomen normaal.
Oja, ik had het over een slaapplaats. Na een uur scrollen, zoeken heb ik er eentje gevonden met warempel 5 uit 5 sterren met meet dan 10 beoordelingen. Dat wordt hem! Ik er naartoe. En echt man, Corsica is zo mooi. Je hebt echt soms het idee dat je door een schilderij heen rijdt. De kleine dorpjes, de natuur, de kronkelwegen in het binnenland. Mijn hart wordt er blij van. Terwijl ik de strijdigheid van de strengheid van de mensen voel.
Maar dat snap ik daardoor misschien wel beter.
Want sommige Camperaars laten echt van allerlei troep achter in de natuur. Respectloos voor de natuur EN voor de mensen die op zo’n prachtig eiland wonen. Ik snap ze wel dat ze zo streng zijn. Ik daarentegen ben natuurlijk anders. Uiteraard want ik ben volkomen normaal en redelijk en intelligent…en ho maar, dat is wel weer genoeg.
Maar het is echt zo mooi!!
De eigenaresse van de plek is niet te vinden, 2 telefoonnummers geven geen gehoor. Ik heb mijn best gedaan. Ik besluit daar dan maar gewoon te gaan staan. Heerlijk rustig geslapen. Zo lang het licht is rijdt er een auto in de 20 minuten rond. Maar als het donker is…ik heb ze niet gehoord.
Het is nu vrijdag. Jeetje, ik ben al 10 dagen weg! Waar zal ik vannacht weer es gaan slapen. Aangezien ik het nog niet weet en nog niks voel, ga ik eerst maar es wat anders doen. Wat computer stuff. Voor de PCSA cranio academy heb ik behoorlijk wat werk momenteel.
Dan stopt er ineens een auto met “Securite”. Ik blijf rustig want ik weet dat ik geen enkele overtreding heb begaan of aan het maken ben. Behalve dan mijn overtuiging dat de meest mensen stupide zijn en ik niet. (En jij die mijn blog nu leest is natuurlijk ook niet stupide…ik moet dat wel zeggen, anders verlies ik lezers).
Maar goed die overtreding weten zij niet van. Ik loop naar ze toe en ze legt uit dat er een autorace is langs deze weg. En dat ik moet kiezen of ik nu weg ga of dat ik tot vanavond moet blijven.
De puzzel valt in elkaar…ik slaap dus komende nacht weer hier. Mooi, dan kan ik digitale nomade spelen en een lekker lange blog schrijven.
Bij deze dus…
