Dat is een verademing zeg. Voorlopig dan. Maar al op de boot een beetje halfverwege voel ik de energie enorm veranderen. Zo erg zelfs dat ik er een huilbui van krijg.
Ik voel een enorme ontspanning op de boot en mijn hart voelt zich ontspannen. En als ik dat gevoel vertaal naar woorden, dan zegt het:”Ik ben blij dat ik van dat eiland af ben. Want uiterlijk is het het mooiste eiland van Europa wat ik ooit gezien heb. Maar de spanning die over dat eiland hangt resoneert totaal niet met de mijne. En het gevoel wat ik nu al heb van Sardinië, is hartcoherent, resoneert.”
Sardinië is droger, vlakker, warmer, misschien zou je zeggen minder mooi. Maar haar energie…zoooo ontzettend anders dan Corsica.
Dan een plek gezocht waar ik kan slapen. Op park4night een klein dorpje gevonden met een lokaal kerkje. Foto vergeten te maken. Maar een hele mooie plek. Rust, stenen tafels (Nee, niet die van Mozes). Sereen. En wederom een huilbui. Weer laat mijn hart een berg spanning los.
De volgende ochtend wat yoga gedaan en bedacht wat er vandaag gaat gebeuren. Oja, de website van de PCSA gaat live. Daar hebben we maanden aan gewerkt. En ik ben een beetje projectleider geweest van de hele integratie van de website, nieuwe mail en facturerings systeem en socials en boekhouding systeem. Veel verbetering. Dus dat zal me vandaag nog wat uurtjes kosten. Maar eerst een goede plek vinden met goed bereik.
Maar onderweg houd ik het weer niet droog, weer een huilbui. Allemachtig. Je zal wel denken:”Wat is dat ventje een huilebalkje”. Stiekum wel ja. Maar de ontlading is echt enorm en fantastisch om te voelen.
Op de plek waar ik ben is weer een “Belvedere”. Dat is in de buurt van Romana. Echt een fantastisch kerkje weer. Simpel, klein, stevig eenvoudig. Ik loop naar dat mooie uitzicht en weer is het raak. In mijn hart begin ik me af te vragen hoe ik ooit terug moet naar Nederland. De ontlading die plaatsvindt is…zo groot. Als ik terug zou gaan moet mijn systeem weer met die spanning omgaan. En…dat kan ik eenvoudigweg niet meer. Ik zou willen dat ik deze ruimte in mijn hart vast kon houden als ik terug ging. Maar er zijn te veel regels, sociale wensen, aanpassingen van mijn kant. En dat is heel duidelijk voelbaar:”Zoals ik nu ben, kan ik dat niet”.
Oh, mijn hemel, hoe moet dat?
Dat laat ik dan maar los, want dat weet ik nu niet. En ik vertrouw er maar op dat er iets zal gebeuren wat dat wel mogelijk maakt. Want diep in mijn hart wil ik op een dag terug…als dit voorbij is en ik het kan dragen.