En ineens was ik het zat

Werd ik vanochtend wakker, en ik was het ineens helemaal zat. Hoe mooi ik Corsica ook vind, ik ga hier weg. Ik voel me gekortwiekt, niet vrij. En hoewel je zou kunnen zeggen dat dat een projectie is van mijn innerlijke toestand…be my guest, maar ik ga hier weg.

Gisteren was ik op pad gegaan om een nieuwe relaxte plek te vinden. Ik dacht erover om het risico te nemen om wild te kamperen. Maar ik had toch het gevoel dat ik me op Corsica niet veilig genoeg voelde. Vanwege die strenge regelgeving hier.

Dus na veel gezoek werd het uiteindelijk natuurlijk schemerig. En ik besloot dan toch maar voor veilig te gaan. Wat me dan 20 euro zou kosten. Maar ik had het gevoel op een gave plek terecht te komen. En ik moet zeggen, dat was ook zo.
Via een landweggetje kwam ik op een plek waar yurts stonden en beton gestorte cirkels, die dienden als vloeren voor andere yurts of tenten. Dat voelde best spiritueel aan. Niet dat ik daar trouwens zo dol op ben. Spirituele mensen kunnen de meest irritante, vervelende mensen zijn met hun wijsheden. Die dus vrijwel nooit doorleefd zijn anders zouden ze hun waffel wel houden. (Daarom ben ik zo stil…)

Afijn dus, de plek was prachtig, maar er kwam iemand naar me toe die zei dat ik even terug moest rijden en een ander weggetje in moest slaan om op de camper parkeerplaats te komen. Maar intussen was het donker, dus ik vond dat even moeilijk. Maar toch in één keer gevonden.

Het terrein oprijden en ineens rijd ik langs een andere camper en lijkt het dood te lopen. Ik besef dan pas dat ik de rust van de twee dames van die camper verstoor. Ze zitten gewoon te eten. En komt er ineens een verdwaasde Nederlander voorbij. Ik zeg nog sorry, maar er kan geen glimlach af.

Ik vraag naar de eigenaar Alexandre, die komt even later vanzelf naar me toe en geeft in het donker een korte tour. Warme douche, natuurtoiletten, afwas plek en drinkwaterkraan. Aardige leuke vent die Alexandre. Ik betaal hem direct maar 20 euro, dan zijn we daar ook maar gelijk vanaf en ben ik vrij om te gaan wanneer ik wil.

Ik zeg nog dat ik waarschijnlijk de hele volgende dag wel zal blijven. Maar ik bemerk toch al weer enige onrust in me. Ik wil gewoon alleen zijn, gewoon GEEN andere mensen om me heen. En er staan hier meerdere campers.
Nou ja, ik sluit me op in de mijne en wil van de rust gaan genieten. Het is donker en ik bel nog even een vriend.

Dan ineens krijg ik een stel koplampen op me gericht. Daar ben ik dus niet van gediend. Dat blijkt een camper te zijn die echt 2 meter achter me gaat staan. En wel zodanig dat ik niet weet of ik er nu nog uit kan. Omdat het donker is kan ik de situatie niet goed overzien. Gelukkig doet ie de koplampen snel uit en zet de auto uit.

Maar wat doet die “con” dan? Hij zet zo’n led lampding op zijn hoofd en gaat lekker de was effe uithangen. En de hele tijd dat geflikker in mijn camper. Aangezien ik een zeer rustig en evenwichtig persoon ben, blijf ik volledig bij mezelf ende kalm, het verstoort mijn gemoedsrust totaal niet…nou…als je me een beetje kent, weet je dat dat dus absoluut niet waar is.

Ik heb het gehad en ik hang mijn verduisteringsgordijnen op. En in mijn Nederlandse gedachten wereld scheld ik hem he-le-maal verrot. Hij begrijpt dat natuurlijk niet omdat het Nederlands is. Nu ik daar over nadenk, vermoed ik gewoon dat zijn bewustzijn te laag is om telepatie te beheersen, dat is de meest waarschijnlijke reden. Dat ik dat ook niet kan is even beside the point.

Als straf voor iedereen bel ik mijn geliefde tante en pas als we opgehangen hebben besef ik dat het al half 1 in de nacht is en dat men zich aan mij mogelijk heeft lopen ergeren omdat ik zo lang in de nacht de stilte heb verstoord. Als het hoorbaar was buiten mijn camper, die potdicht was trouwens.

Slecht geslapen, en ik voel mij niet op mijn gemak. Als ik dan om 8 uur de gordijnen weer open doe. Blijkt dat die “con” zijn camper zodanig geparkeerd heeft dat ik er niet makkelijk uit kan. Dus als ik al weg zou willen. Wederom erger ik me natuurlijk niet. Ik ben het zat, helemaal zat hier. Ik wil weg.

Dan zie ik dat ik met een hele moeilijke bocht er waarschijnlijk met wat steken wel uit kan komen. Maar waarschijnlijk erger ik die dames van gisteren weer. Nou dat kan mij even helemaal niets schelen, en hun zegen is dan ook dat ze van mij af zijn. Win-win situatie dus.
Dus ik steek een paar keer en ontsnap.

Vervolgens realiseer ik me dat het best stijl was en dat die weg eruit onverhard was. En ik heb geen 4-wheel drive. Nou, ik probeer het maar gewoon. Maar er loopt een hele brede geul met stenen en los zand op een heel erg stijl stuk. En net voor de top, slip ik weg. Hij redt het niet! Ik had niet genoeg snelheid. Dus ik zet em in z’n vrij en zak wat terug. Nog een poging. En weer haal ik het niet.

Dus niet dat ik terug ga en hulp ga vragen…echt dat kan je vergeten! En ik word het steeds zatter hier. Ik kan beter op een andere manier zat worden, dat is tenminste leuk. Dan had ik die vriendin wel even geholpen met die fles wijn gisteren.

Ik bestudeer de weg en ik zie dat ik de verkeerde techniek heb gebruikt. Ik ben te veel in de geul terecht gekomen. Ik moet het nog es proberen op de hardere stukken naast de geul en met genoeg snelheid. Bingo! Nu redt de Renault Kangoo 1.2 het wel.

En omdat ik zwaar gefrustreerd ben rijd ik langs de supermarkt en haal crackers, koekjes en een fles abrikozen drank. Die vreet ik als straf op. Uiteindelijk heb ik mezelf daar natuurlijk weer mee. Maar het dempt wel even mijn eeuwig serene…ik bedoel mijn heftige emoties.

Maar ik ga weg. Hoe mooi ik Corsica ook vind, ik ga hier weg. Een veilige wild kampeer plek vinden kan misschien wel. Maar mijn zenuwstelsel wil enige onrust daarvan niet verdragen. En als ik dan maar een veilige plek zoek, dan moet ik daarvoor betalen. En daar kan ik dan nog mee leven. Maar wat ik kennelijk momenteel onverdraaglijk vind is…sja…en dat is een schokkende ontdekking voor me…wat ik momenteel absoluut niet verdraag…is andere mensen om me heen. Ik wil gewoon alleen zijn. Ik wil geen enkele energie van wie dan ook hoeven te voelen.

En dat raakt aan iets anders in mij. Soms is er wel eens iemand die zinspeelt op dat ik misschien wel een nieuwe relatie…Serieus, er is niets in mij wat dat op dit moment zou willen. Niets. En dat voelt fantastisch, bevrijd.

Ik wil alleen zijn, met rust gelaten worden. En dat is een hele oude. Dat had ik als kind al. Ik vluchtte naar mijn kamer, uit het gezin weg. En ik dacht letterlijk:”Laat me met rust”.

En ik ga op weg naar de haven om naar Sardinië te gaan. Want op Corsica heb ik het gevoel te moeten kiezen uit twee kwaden in mijn gevoel. En jammer vind ik het ook. Want het is een prachtig eiland. Maar hoe mooi ook, mijn gevoel is het zat. Die emmmer is vol.

Ik wil een ticket boeken, maar de fysieke balie is dicht en alle vaarten zijn vandaag op zondag gecancelled. Dan maar morgen en dan moet ik nog maar een dag hier een betaalde plek vinden. Die heb ik gevonden. En deze voelt veel beter dan de vorige. Er lopen 3 katten rond die me direct een uur lang opzoeken om geaaid te worden.

Deze plek voelt heel oke trouwens. Er staan andere campers, maar ver genoeg uit mijn buurt. En ik hoop maar dat hun bewustzijn wel telepatie kan hebben. Dan weten ze dat ze bij me uit de buurt moeten blijven.

Het lichtwezen dat ik ben…ahum.