In de yoga leer zijn er verschillende wegen, Jnani, Karma, Raja en mijn voorkeur Bhakti. Ze leiden uiteindelijk tot hetzelfde. En wat zou dat dan zijn waar het naartoe leidt?
Met best veel christelijke mensen heb ik gesprekken en discussies gehad over waarom dat dan wel of niet goed zou zijn. Met dominees, vrienden, meer open mensen en meer gesloten mensen. En heel vaak kwam het er op neer dat in het christendom de uitzondering zou zijn omdat je het zelf niet hoeft te doen, omdat Jezus het voor je gedaan heeft.
De Kerk
Ik heb dat nooit kunnen volgen. Waar komt toch die conclusie vandaan dat je het in andere geloven wel zelf moet doen? Ontslaat het christendom je van de “verplichting” om gewoon je best te doen? Dat is helaas wat ik wel heb waargenomen. Het is niet zo dat als je wekelijks in de kerk zit, je dan zalig wordt. Want als je ziet wat sommige van die mensen door de week uitvreten.
Onder het mom van geloof, en ook het christelijk geloof zijn nogal wat mensen gesneuveld. Kruistochten? Op het koppel van de Duitsers stond:”Gott mit uns”. Op de zijkant van de Nederlandse gulden stond:”God zij met ons”.
Mister T. zal dat ook wel ergens vinden. Hoewel ik denk dat op zijn digitale munt aan de zijkant staat:”Ik ben met mezelf”.
Is dat je best doen? Dus als je dan toch wekelijks in de kerk zit dan…?
En ja die vergrijpjes van veel kerkgangers zijn natuurlijk niet van die orde.
—
En oh, ik wil wel even enorm nuanceren: Er zijn namelijk heel veel goede mensen onder hen. Ik wil onder geen beding impliceren dat de kerk “stom” is. Door mijn vader heb ik geleerd, dat het een heel goed ding kan zijn. Want hij had en heeft daar enorm veel steun aan en het heeft hem denk ik een beter mens gemaakt. Dus daarmee wil ik zeggen dat je die dingen moet doen die jouw hart en daarmee liefde verder doen groeien. En als dat kerkgang is, mijn zegen heb je! De kerk is een prachtig instituut. Zolang het maar niet gebruikt wordt om dingen recht te breien die krom ZIJN.
—
Reincarnatie
Dan de tegenwerping van dat er in yoga reïncarnatie zou zijn. Kijk, ik vind dat lastig. Ten eerste zijn er zoals ik de bijbel lees, wel referenties naar reïncarnatie. Maar dat kan je ook anders uitleggen. Ik heb een totaal ander probleem. En dat is dat ik me dingen herinner.
En ja, mijn fantasie is levendig. Maar dit zijn herinneringen. Er zijn dingen bij die ik niet kon weten. En als ik ze opzocht in de geschiedenis om mezelf te controleren, dan bleek het exact zo te zijn geweest. En daarbij lieten die herinneringen me zien waarom ik bepaalde neigingen, gevoelens en gedachten had. Die kwamen daar vandaan. (Mijn moeite met alcohol kan ik direct terug brengen naar het leven hiervoor, niet dat dan een Latrappe Quadrupel als voorkeur heeft overigens). En ik zal het je nooit kunnen bewijzen. Zoals er meer dingen zijn die ik in mijn jeugd letterlijk zag. Maar die niet materieel waren. Zowel prachtig als angstwekkend.
Ik moest ze rijmen met mijn christelijke achtergrond. En dat kon ik niet, tenzij ik mijn eigen ervaringen zou ontkennen. En dat zit nou net NIET in mijn karakter. Ik heb dat werkelijk enorm moeilijk gevonden. En helaas heb ik een levend voorbeeld gehad van iemand die die “gave” om dingen te zien ook had en die dat probeerde te rijmen met onder andere het geloof. En los van dat zij ook behoorlijk getraumatiseerd was heeft die gave het haar ook moeilijk gemaakt. Zo moest het dus niet. Ja, inderdaad, mijn moeder.
En eigenlijk kan het me niets schelen of reïncarnatie zo is of niet. Ik heb een weg gekozen die mijn hart laat groeien en warmer maakt. Naast een best scherpe geest die af en toe uit de bocht vliegt, heb ik altijd gekozen voor dat wat de warmte en liefde in mijn hart deed opgloeien.
En dat is bhakti.
Mijn Pad
Ik heb mijn pad gekozen in mijn studententijd. Ik dacht toen ook nog dat je door oefeningen te doen dichter bij God kon komen (=kort door de bocht Raja yoga). Ik dacht dat de juiste strakke kloppende filosofie je dichter bij God kon brengen (=kort door de bocht Jnani yoga). Karma yoga betekent dat je alles wat je doet opdraagt aan God. enneeuuh, dat is niet oorlog voeren, of liegen of oneerlijk zijn…dat kan je wel proberen, maar dan ga je voelen dat het niet klopt…als je het werkelijk opdraagt aan God.
Maar hoe ouder ik word, hoe nog sterker de conclusie wordt en is dat je het niet zelf kan doen. Want het is namelijk degene die het doet die zich moet realiseren dat ie het niet kan. Het is het ego wat het wil doen, het is het ego wat zich gelijk wil stellen aan God. En het ego doet oefeningen, het ego filosofeert, het ego maakt problemen.
Je kunt het alleen maar opgeven, overgeven. Dan kan je zeggen:”Aha, dus wat je moet doen, is je overgeven”. Nee want dan is er nog steeds iemand die zich overgeeft. Er is namelijk helemaal niemand. Maar dat besef in overgave. (ja dat lijkt een taalfout, maar dat is het niet!)
En dat is bhakti.
En daarom heb ik laten gebeuren wat er gebeurde met mijn chalet, werk en persoonlijke liefde. Omdat ik met mijn volle bewustzijn overtuigd ben dat dat het pad is wat God/Allah/Kosmos/Universele liefde/Grote Manitoe voor mij heeft weggelegd.
Ik heb geen andere uitweg gezien dan overgave. Ik heb sterk het gevoel dat elke andere weg mij een zure oude man had gemaakt. Of dat ik al niet meer onder jullie geweest zou zijn. Maar dat is allemaal niet gebeurd omdat ik die ene uitweg nam die er in mijn ogen was.
Bhakti.
En het christendom is in wezen een bhakti godsdienst. Je geeft je namelijk over aan Jezus. En in die zin ben ik erg dicht bij mijn roots gebleven.