De dag dat ik bijna deze wereld verliet. Het was een keerpunt, vanaf die dag zou er een fundamentele wijziging in mij plaatsvinden.
Dinsdag, het beloofde een drukke dag te worden. Een heel erg spannende dag. Want vanavond had ik nog een afspraak met een klant, daarvoor zou mijn broer August nog langs komen, en daarvoor Sanna. En dat laatste vond ik zeker spannend omdat ik haar erg leuk vond. (Nog steeds hoor, maar nu als een van mijn beste vriendinnen).
Ze had een gecrashte harde schijf op haar mac en ik heb de data van die schijf afgehaald. En we zijn een stuk gaan wandelen. De zon scheen lichtjes in het steeds groener wordende bos.
Daarna kwam mijn broer, die net naar een tegelboer in de buurt was geweest geloof ik. Maar voordat mijn broer kwam…
Dacht ik:”Ik heb wel trek, wat heb ik in huis?” Sja, spanningen moet je weg eten natuurlijk. Vooral niet voelen maar weg eten. O ja, ik had nog een zakje nootjes die ik van de biologische webshop had meegenomen waar ik wel eens klusjes voor deed.
Ik nam een handje nootjes.
Bitter dat die dingen waren, dat was niet heel erg lekker. Maar ja, dat is niet raar, want het waren abrikozenpitkernen. (!!! – Dat smaakt dus als een bittere amandel)
Aha, maar daar had ik wel een oplossing voor om dat te maskeren, gooi een handje in de honing en dan gaat het heel goed. Zoet en wat te knagen. Zo gingen er steeds een handje nootjes in de honing, even roeren in de honing en HAP, naar binnen. 30 gram zeker, maar als het 50 of 60 gram nootjes was, zou dat zeker ook kunnen.
Mijn broer kwam en toen hij na een uurtje ofzo weer ging voelde ik me wel wat vreemd. Maar nog niet alarmerend. Dus in de auto stappen en naar de klant toe om de computer te repareren ter plekke.
En daar zat ik dan…wat vreemd, mijn handen trilden enorm boven het toetsenbord, ik kon ze niet stil houden. En mijn bewustzijn registreerde dat ik mijn hersens niet kon gebruiken om het probleem te analyseren. Dat is echt een rare gewaarwording: dat je bewust bent dat je denkvermogen niet kunt gebruiken. Ik probeerde me te focussen, maar ik kon het niet. Heh, wat was er aan de hand?
En ineens voelde ik al mijn energie vanuit de extremiteiten terugtrekken. De energie trok uit mijn handen en voeten. Ze voegden zich bij elkaar en trokken naar het topje van mijn hoofd. En een schokgolf ging door me heen:”Oh mijn God, ik ga dood!!”
En ik ben in elkaar gezakt in de stoel waar ik in zat, bewusteloos.
Even later kwam ik bij en ik was door de klant op de grond gelegd. Maar ik kon niet meer recht lopen, mijn hersens niet goed gebruiken. (Sommige mensen zullen wel zeggen dat ik dat nooit goed heb gekund natuurlijk). Alleen maar beseffen dat ik me niet echt goed voelde.
De klant heeft me thuis gebracht en ik heb de volgende dag mijn auto opgehaald.
Wat was er gebeurd? Dat realiseerde ik me pas een paar dagen later. Hoe heb dat nou kunnen vergeten. Ik weet heel veel van voeding, kruiden, genezing…en dit “detail” was ik effe vergeten…abrikozenpitkernen…cyanide.
Er is geen vast aantal grammen dat voor iedereen exact dodelijk is, omdat het gehalte aan amygdaline (de stof die in de maag wordt omgezet in cyanide/blauwzuur) in bittere abrikozenpitten sterk varieert per pit.
Toxiciteit en Gezondheidsrisico’s
- Acute dodelijke dosis cyanide: De geschatte dodelijke dosis zuivere cyanide voor een volwassene ligt rond de 0,5 tot 3,5 mg per kilogram lichaamsgewicht.
- Conversie in de maag: Bittere abrikozenpitten bevatten gemiddeld zo’n 5% amygdaline. Eén gram bittere pit kan 1,5 tot 4 mg cyanide vrijmaken.
- Kritieke hoeveelheid: Voor een volwassene van 70 kg kan een dosis vanaf 30 tot 40 gram rauwe bittere pitten (ongeveer 30 tot 60 pitten) al een potentieel dodelijke hoeveelheid cyanide genereren als deze in één keer wordt geconsumeerd.
Veiligheidsnormen (EFSA)
De Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) hanteert zeer strenge veiligheidsgrenzen vanwege de snelle opname van blauwzuur:
- Acute Referentiedosis (ARfD): EFSA stelt dat meer dan 0,5 gram bittere abrikozenpit (ongeveer de helft van één enkele pit) bij een volwassene al de veilige dagelijkse grens voor cyanide-intoxicatie kan overschrijden.
- Symptomen van intoxicatie: Ernstige vergiftiging leidt tot hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, ademhalingsproblemen, toevallen en uiteindelijk hart- of ademhalingsstilstand doordat de cellulaire zuurstofopname volledig wordt geblokkeerd.
Goed gedaan jochie! Was ik effe vurgetuh…
Wat wijzigde dat in me?
Nou euuh, geen fraaie bekentenis hoor. Voor die dag heb ik namelijk heel erg vaak gedacht en gevoeld:”God, kom me maar halen want ik vind het echt niet leuk hier.” Maar ik heb daar zelf nooit actief over nagedacht. Want daar kan ik niet over nadenken. Het is in mijn levensfilosofie ook volslagen zinloos. In mijn belevenis moet ik dan op een andere tijd deze “les” of “ervaring” toch afmaken. Compleet zinloos dus.
Maar toen ik me realiseerde dat ik er bijna geweest was drong tot mijn volle bewustzijn door:”Maar ik wil helemaal nog niet weg, ik wil doen waar ik voor gekomen ben, ik wil het afmaken”.
Wat wil ik afmaken dan? Waar ben ik dan precies voor gekomen? Die antwoorden heb ik nog steeds maar ten dele. Ik weet dat mijn leraar me eens zei:”Rijn, je was er bijna, maar je hebt het niet afgemaakt, je bent gekomen om het af te maken.” Dat resoneerde wel. Hij heeft er meerdere dingen over gezegd. Die hou ik even voor me.
Anyways, ik heb sinds die realisatie nooit meer echt gedacht:”God, kom me maar halen”. Want ik zal en ik moet het afmaken. En niets zal of kan mij tegenhouden. En het is echt niet dat het sindsdien allemaal van een leien dakje gaat, integendeel soms. Maar die drive heeft me wel door de moeilijkste periode van mijn bewuste leven gesleept. Die zou namelijk een paar jaar later komen.
Die periode is voorbij, het is lichter dan dat het ooit was.
En tot op de dag van vandaag. Ik ben nog niet klaar hier. Ik wil het af maken.
Dus…see you…alive