Op Sardinie was ik langs een schattig klein kerkje gereden. Vergeten waar het was en geen foto genomen. Maar toevallig kwam ik via de app, “park4night”, weer op die plek uit toen ik een slaapplaats zocht. En daar kwam ik toch weer een synchroniciteit tegen.
Ik kom er net achter, tijdens het schrijven van deze blog dat ik weer geen foto heb…van de buitenkant dan. MAAR wel van binnen. Afijn, ik rijdt er vast nog wel es langs en dan neem ik die buitenkant foto’s wel. Het gaat tenslotte om het innerlijk isn’it? Dat is met de keuze van een partner ook zo…euuhm, toch?
Het is maar een klein kerkje wat mijn aandacht had getrokken. Maar de eenvoud ervan en dat wat het uitstraalde vodn ik fantastisch. Om het kerkje heen was met grof limestone een vloer gelegd die overwoekerd was door dik gras. Wat dan de dag ervoor nog wel heel kort was gemaaid.
Daaromheen een limestone los muurtje gestapeld met platte gegoten betonnen stenen erop. Zodat je er wel goed op kon zitten.
Ik zat daar dus wat onderhouds werkzaamheden aan de PCSA website te doen. Komt er ineens een rood autootje aanscheuren. Die stopt precies voor de ingang van de kerk. Een oude man stapt uit en rammelt met een bos sleutels. Doet de deur open en haalt een en ander uit de auto.
Dan zwaait ie naar me en loopt naar me toe. Ik voel geen enkele spanning bij deze man naar mij, dus dat zal wel goed zitten. Uiteraard zijn we er snel achter dat communicatie lastig gaat worden omdat ik geen italiaans spreek en hij geen engels. Daarbij helpt het niet heel erg dat hij nog best wel dovig is.
Maar hij wenkt me dat ik binnen mag komen en het kerkje bekijken. Nou, dat sla ik niet af. Zie de foto’s. Die mocht ik nemen van hem. Hij is bezig met een rol doorzichtige tape, waarvan hij het begin niet kan vinden. Hij is ook niet best met zijn zicht. Dat zal met auto rijden dan wel meevallen. Hij loopt naar de voordeur en hij kan het begin daar in het licht ook niet vinden. Hij voelt dat ik hem bekijk en hij kijkt terug. Ik steek mijn hand uit naar de tape, en zonder enige aarzeling geeft hij me de rol. Hij weet dat ik hem ga helpen. Dus ik peuter wat en geef hem de rol terug met het begin stuk.
Hij is bezig met 9 A4-tjes op te hangen. Dat blijkt de geschiedenis van het kerkje te zijn. En als er dan een paar andere gasten komen met wie hij 5 kwartier in een uur lult, pak ik de kans om die A4-tjes te fotograferen en aan AI te geven om te vertalen. Ik lees het hele verhaal door. Dat zal ik je besparen als lezer. Ik vond dat leuk omdat ik in die situatie zat. Jij als lezer hebt daar waarschijnlijk geen interesse in.
Ik loop naar hem toe en wijs naar de bezem en naar de ingang. Daar ligt best wat veel stof. Weer begrijpt hij me snel en geeft me de bezem. Ik veeg de halve kerk. (Ja klopt, ik doe altijd maar half werk).
Ik vraag hem of hij meneer Peddi is. Ja, dat is hij, maar je spreekt het uit als “Peedi”. Dat vraag ik omdat er onderop de 9 A4-tjes een naam staat met een 06 nummer. En hij is best op leeftijd. Ik denk dat ie best wat ouder is dan mijn eigen vader.
En het hele verhaal op 9 A4-tjes gaat heel veel over het heldenverhaal van een jongeman die de kerk heeft gered van de ondergang. Herbouwen, financieren, rechtzaken, ruzies. Ik denk dat hij dat is!!
‘s Nachts zie ik beelden voor me van olijfbomen om de kerk heen met nog wit limestone en een mooier grasveld om het muurtje heen.
In de ochtend ga ik kijken en verdraaid nog aan toe. Er zitten vierkante uitsparingen in de binnenplaats waar olijfbomen gestaan hebben. Dat zie ik omdat er nog eentje in staat. En in de andere vind ik inderdaad boomstronken. Plus dat ik recht voor de ingang van de kerk een ronde uisparing zie. Dat is de vuurplaats geweest. Het vreugde vuur wat ze jaarlijks op 17 januari ter ere van Sant’Antonio (daar is de kerk van) vieren.
Overigens: ik had nog nooit een rauwe olijf gegeten…nou, deze keer ook niet hoor, wrang en bitter, holy moly. Geen wonder dat ze die flink behandelen met water en zout. Dat wrange en bittere is overigens supergezond, maar niet te hachelen.
En ik krijg visioenen van hoe ik de plaats verder zou herstellen in de oorspronkelijke staat. Het is een kerkje van ongeveer 1200-1300. Later verbouwd. Maar verder in ere hersteld tot op zekere hoogte door … ik denk de heer M. Peddi.
En als hij weggaat met het woord “Avanti”, begrijp ik hem wel. Ik vraag nog of het “È permesso pernottare”. En ik denk dat mijn uitspraak niet helemaal goed is, maar zijn oren ook niet. Maar hij begrijpt me wel na wat gebarentaal. Ik mag op dat terrein in mijn auto gewoon overnachten en slapen.
Deze meneer Peddi heeft een heel goed hart…dank!