Ik ben een maand op Sardinië geweest. En ik merkte dat ik in het zuid-oosten bleef hangen. Daar had ik een dal bij een baai gevonden waar ik rust had en me veilig voelde en gewoon mijn gang kon gaan, En toch…
Kreeg ik het gevoel dat ik begon te stagneren. Niet dat ik veel kon doen omdat ik wel weer kan lopen na de verzwikking van mijn enkel, maar erg snel ben ik niet. En lang lopen doet toch wel wat pijn. Bovendien is het toch beter dat ik af en toe even met het pootje omhoog zit. Dat is omdat ik anders een dikke enkel krijg van de vochtophoping. Plus Arnicazalf…voor het geval je me advies wilde geven.
Gevoeligheid
Over het algemeen voel ik me ik goed, maar een paar dagen geleden had ik ineens toch hoofdpijn. En ik kon niet echt de vinger op de oorzaak leggen. Het is wel zo dat ik door dat ketogeen dieet me fysiek echt veel beter voel, maar ik vermoed ook gevoeliger voor veel dingen. Daar zit ik soms niet op te wachten, want ik vind soms mijn eigen gevoeligheid een lastig ding.
Bijvoorbeeld dat ik dus die hoofdpijn had. Ik had mijn ticket geboekt om van Cagliari naar Napels te varen. Maar weersomstandigheden maakten dat die tocht niet doorging. Dus heb ik hem omgeboekt naar 1 dag later. Niet gezien dat die naar Cittavecchio ging, net boven Rome. Anyway, moest ik een dag extra op Sardinië doorbrengen. Op zich niet erg, maar als je eenmaal de beslissing om te gaan hebt genomen, wil je weg.
Maar ik had hoofdpijn en dacht dat het wel handig zou zijn om in Cagliari te overnachten. Op een parkeerterrein bij een park. Had 4,5 sterren uit de 5, dus moest oke zijn.
Mijn hemel wat een ramp!!!
Hoofdpijn, herrie van pratende mensen, aan- en afrijdenden auto’s, koplampen, muggen, de veel te warme nacht, pijn in mijn poot, en de energie van die plek, of van die mensen. Verschrikkelijk. En ik het maar raar vinden dat mijn hoofdpijn niet zakte met de tijd. Ik ben dus om 7 uur in de ochtend weggereden. Naar een natuurgebied meer in de bergen. En ik kwam daar, 10 graden kouder, heerlijk. Geen mensen, heerlijk. Alleen maar natuur, heerlijk. Regen en een vleugje wind, heerlijk. Twee uur later was mijn hoofpijn volledig verdwenen.
Het was fantastisch me totaal te kunnen overgeven aan de natuur. Daar gewoon te liggen in mijn auto. De drukte en stress rond mijn hartstreek, ebte helemaal weg. En waar kwam die stress en drukte dan vandaan? Ik kan gewoon niet tegen die drukte momenteel. Ik voel me gewoon een open zenuwstelsel zonder enige bescherming.
En je zou zeggen dat dat niet goed kan zijn. Nou, ik kan daardoor bij een rust in mijzelf die me zo dicht bij mezelf brengt, waardoor ik mezelf zo goed kan voelen. Ik zou dat niet willen missen. Ik zou willen leren DAT mee te nemen in de drukte van de wereld, misschien zelfs wel de Nederlandse drukte.
Eigenlijk wil ik graag terug, maar ik weet dat ik dat momenteel nog niet kan handelen. En soms vraag ik me af hoe dat moet. Maar ik ga daar niet over. Ik denk dat mijn diepere Zelf dat gaat regelen. En ik hoef me daar geen enkele zorg over te maken.
Boottocht
Op weg naar de haven. Nou succes met het navigeren in Italië als je dat als Nederlander nog nooit gedaan hebt. Je GAAT gewoon een aantal keren fout rijden. Een rotonde met 8 afslagen ofzo. Met 3 die rechtdoor gaan en jij moet de meest linkse hebben. Met allemaal toeterende italianen achter je. Maar de navigatie is ook nog niet zooo nauwkeurig. Succes, en blijf maar uit de stress. Natuurlijk niet, ik zeker niet.
Dan komen er 3 banen, je ziet dat er op de 2 linker banen pijlen naar links staan. Ik sta in de middelste, dus ik geef dan maar richting aan dat ik naar de rechtse baan wil om rechtdoor te kunnen. Stoplichten springen op groen. En ja hoor, alles wat in de 3 banen staat rijdt rechtdoor! Oké, dat had ik niet verwacht al een nette me altijd aan de regels houdende Nederlander. Het interesseert die italianen geen reet. Gewoon in elke baan gaan staan en rechtdoor rijden. PLUS, de scooters die je van alle kanten inhalen, toeteren en imho gevaarlijk rijgedrag vertonen.
Had ik es moeten doen met mijn motorrijbewijs. Had ik never en nooit niet gehaald. Maar omdat ik zo’n nette regelminnende Nederlander ben heb ik het toch de 3e keer gehaald.
Dan kom je bij de haven. Bij Zeus geen idee welke haven ik moet hebben. En dat staat er ook niet…oke niet in het Nederlands. Maar ik lach wat en rij gewoon een willekeurige haven op. Kom langs zo’n soort bewaker, doe mijn raam open en gil:”Embarco a Cittavecchio?” (Ja intussen leer ik het een beetje, dat italiaans).
Hij lacht en zegt dat ik rechtsom en nog es rechtsom moet rijden. Mooi, ik wist dat het fout was, maar nu weet ik het wel.
Ook daar is het een zootje natuurlijk. Want ze wijzen je gewoon dat je “daar” moet zijn. Dat daar een dikke vrachtwagen voor staat en je bij Poseidon niet kan zien waar hij naar wijst, dat is onbelangrijk. Maar de truc is: gewoon gaan rijden en een beetje lachend aan de volgende vragen hoe verder. Niks om geven, komt goed.
En inderdaad, 9 uur in de ochtend 14 november rijd ik van de boot af in Cittavecchio.
Napels
Het Diego Armando Maradonna stadion. Daar rij ik dan in de avond gewoon zowat tegenaan.

Ik wil parkeren, maar ik moet even dit bord vertalen. Maar dat is niet moeilijk. Er staat dat als Maradonna komt voetballen, je hier niet kunt parkeren en dat je dan weggesleept wordt. Dus ik kan hier parkeren.

En daarna ben ik ook vertrokken uit Napoli. Nog twee uur in het donker gereden totdat mijn ogen dichtvielen. Om je gerust te stellen was ik 20 minuten daarvoor gestopt op een parkeerplek.
En nu vandaag op 15 november, ben ik in Pizzo, niet Pizza, maar Pizzo. Dat ligt weer 200 km zuidelijk van Napoli. In Calabrië. En daar wilde ik eigenlijk al de hele tijd naar toe. De temperatuur is hetzelfde als op Sardinië. Maar er is een joekel van een extra voordeel: er zijn hier vrijwel geen andere campers. Heerlijk!