Van Iglesias naar Cagliari en weer verder. En onderweg een aantal kleine avontuurtjes.
Na mijn verblijf op de klif op 18 oktober, dacht ik daar nog een dagje te blijven. Maar het waaide zo hard die nacht, en dat trok overdag maar niet weg. Dus vertrekken maar dan. En ik bedacht me dat ik eigenlijk een was moest doen. En het T-shirt wat ik al 3 weken aan had…(jaja, zo ben ik als ik alleen weg ben) was niet helemaal meer schoon. Dat T-shirt ligt nu gewoon in de vuilnisbak overigens. Het was een T-shirt van 5 euro, dus om daar nou rouwig om te zijn. Nee, niet echt.
Iglesias
Dus ik heb op Sardinie een betaalde camping uitgezocht. Daar kon ik douchen, de was doen, water tappen en makkelijk mijn waterfilter even op de kraan aansluiten zodat ik zeker weet wat de kwaliteit van het water is.
Maar hoe ga je zeggen dat je de was wil doen. Want vrijwel niemand spreekt hier engels. Nou vind ik dat eigenlijk wel een leuke uitdaging. Daar heb je AI voor. Met wat glimlachen en wat gestuntel spreek ik de italiaanse zinnen uit die AI me voorspiegelt. Ze snappen me wel hoor.
Als alles geregeld is wil ik de was gaan drogen in de zon natuurlijk. Maar het is donker geworden en het heeft fiks geregend. Dus ik bewaar de vochtige was voor de volgende dag als de zon weer tevoorschijn komt.
Veel te lang met de computer gewerkt. Maar ik bedacht me dat ik geen enkele reisverzekering had. En zo duur is dat nou ook weer niet. Kijken of de ANWB een lange heeft die langer is dan 60 dagen. Gewoon doorlopend dus en die in kan gaan ook als je al weg bent. Jawel, 180 dagen per jaar direct ingaan, 140 euro voor een jaar. Prima, done.
En dan het probleem met Revolut, want ik kon niet inloggen. Achteraf was dat het PHP lek waar het nieuws bol van stond. En daarom moest ik in de loop van de dag alle websites die ik beheer ook updaten. Maar toen ik weer kon inloggen, bedacht ik me iets. Dat is gratis, maar wat als ik betaald doe, wat krijg ik daarvoor? Nou, meer service, geen wisselkoersen EN Duolingo twv 120 euro, en een abbo van NordVPN. Dat laatste kan wel eens van pas gaan komen. En ik wil eigenlijk wat euro’s veilig stellen in Zwitserse Franken. Dat vertrouw ik meer dan die Euro’s. Dus een Premium abonnement genomen, 120 euro per jaar.
En uiteraard direct aan de slag met les 1 Italiaans. Maar het is dus wel 2:00 voordat ik ga slapen. En ga dat maar proberen als je de hele avond achter het scherm zat…no way!
Cagliari
Uitgechecked om 10 uur en ik wil een bio winkel bezoeken, want ik heb een nieuwe liefde: kruiden mengen met ghee. Ghee is hier echt schreeuwend duur, maar ja, ik kan het niet zelf maken hier, dus ik betaal 13 euro voor 250ml ghee. Daar wil ik dan rhodiola en maca in doen. Maar dat hebben ze niet bij de biowinkel. Ik moet de stad in; Cagliari. En ik voel al wel dat dat spannend kan worden.
Ze hebben hier namelijk ZTL (Zona a Traffico Limitado). Moet je niet per ongeluk inrijden, want je hebt een boete.
En het wedstrijden boetes krijgen om lullige (vind ik natuurlijk) dingen, heb ik al een uitnodiging liggen voor de olympische spelen in Los Angeles 2028. Maar als je gewoon het oude centrum niet in gaat is er niks aan de hand. Maar ik ken mezelf: een keer fout rijden in de stad, proberen er uit te komen, navigatie niet reageren op tijd, weer een foute afslag, achteruit moeten rijden op een helling van 20% in een supersmal straatje enz. Dat is allemaal wel gebeurd maar volgens mij geen boete. Dat zegt niks in mijn geval trouwens.
In Cagliari zoeken naar een “erba officinale” winkel. Ach en die vrouw die me hielp was echt heel erg lief en enthousiast. Ze had echt hart voor haar werk en ze begreep me direct. Ze heeft me echt “perfetto” geholpen. haar glimlach…ik zou haar zo mee uit vragen. Zie je het voor je?
“Un momento por favor”.
En ik ga rommelen met mijn telefoon, ontgrendelen, AI opzoeken en tegen AI zeggen dat ie moet vertalen dat ik met haar een bakje “caffè o tè” wil drinken. Mijn hemel, dat wordt dus ingewikkeld.
Maar dat is niet de reden, ik ben ben hier om iets anders te doen. Maar lief en aardig was ze zeker.
Weer terug naar de parkeergarage…ohoh, waar stond die ook weer? Ha ja, dacht je dat? Nee, ik heb een foto genomen van die plek met de naam er op. Gelukkig staan er 2 parkeer betaal automaten. Ik maar klieren met dat ding. Heb ik dat, deze is stuk en intussen staat er een rij voor de andere. Ook goed, dan kan ik afkijken hoe het moet.
Stad uit, andere plek zoeken, want die was moet nog drogen. Ik zie een mooie archeologische plek en daar gaan we dan naar toe. Maar daar aangekomen…hmmm…hier op de heuveltop wapper ik ook weg. Ik ben die wind even beu. Dus ik ga toch even aan lager wal raken (???). Maar die boom, die olijfboom, er staan er hier zo ontzettend veel, maar deze…
En aangezien was sneller droogt in de wind, hang ik hier de schone was buiten. Intussen van allerlei materialen schoonspoelen bij een kleine waterbron. Was ik vergeten op de camping om te doen.
Ballao en de auto
Dan nu op zoek naar een rustige plek. Gevonden! Bij een sportveldje onder een rij bomen waar ik vanaf de weg eigenlijk niet echt zichbaar ben.
De volgende ochtend voel ik me zo dat ik es ga testen hoe het hardlopen gaat. Gewoon 3km, meer niet. Dat is omdat ik nu al op de 11e dag zit van puur ketogeen dieet. En dat voelt in basisrust echt zoooo veel beter. Maar het lichaam moet schakelen, en dat duurt een week of 6 in totaal. (Komt dat in de buurt van 40 dagen toevallig? Vandaar 40 dagen vasten in de woestijn enzo. Ja dat klopt, daar zit inderdaad een verband. Dat wist die gast misschien niet bewust, maar intuitief deed die waterloper dat wel).
Duidelijk is dat mijn lichaam nog niet helemaal is aangepast. Prima voor de basis dagelijkse bezigheden, maar om te sporten moet de aanpassing verder zijn. Hartslag is namelijk 157 bij tempo 6:05 en 170 bij tempo 5:20. Dat ligt dus 15 tot 20 slagen hoger dan 2 maanden geleden. Dat weten we dan ook weer.
Ik start de auto…althans dat wil ik doen…maar hij start niet in één keer. Dat was de afgelopen 2 dagen ook al zo. De tweede keer start ie wel. En daarbij hoor ik een bekend schrapend geluid. Oke, we hebben 2 problemen dus. Ik vertrouw de accu niet en de vloeistof van de stuurbekrachtiging is niet op peil. En dat laatste zeg ik omdat dat twee maanden geleden ook zo was.
Langs een local kleine garage gereden.
“Do you speak english”.
—Domanda stupida, ovviamente no.—
“Due problema”.
“Uno:”
Ik open de motorkap en wijs naar het bijvulvat van de stuurbekrachtigingsvloeistof.
Nou dat is duidelijk voor hem. Hij rommelt wat achter en komt met een pot van dat spul en vult hem bij. Hij kijkt me aan en ik zeg “Due”.
En wijs naar de accu en via AI vertaal ik de vraag of hij em even wil nameten.
Hij meet de accu en zegt dat ie in orde is.
Intussen heb ik de zinnen vertaalt dat ik hem kan vertellen dat de auto de laatste dagen pas in de tweede poging start. Ik laat hem in de microfoon van mijn telefoon praten, want dan kan AI dat vertalen.
En dan hoor ik het woord “Booster”.
Via AI vertel ik hem dat ik de huishoud-accu oplaadt via een booster en dat dat in principe gescheiden systemen zijn.
Hij zegt me dat dat theoretisch wel zo is maar dat er ‘s nachts toch een beetje lekt. Daarbij is het de laatste dagen ‘s nachts net wat kouder en vochtiger.
Aha, dawwissiknie, dat er dan toch wat lekt. Theorie heh, domme Delftenaar, theorie en praktijk zijn niet hetzelfde.
MAAR!! Mijn intuitie heeft me voorbereid. Want in de allerlaatste dagen voor mijn vertrek heb ik het gevoel gehad dat ik een hoofdschakelaar voor het hele systeem moest kopen. Die heb ik dus bij me maar nog niet ingebouwd.
Ik vertel hem dat op mijn intussen vloeiend italiaans (ahum). Hij knikt en vind dat een uitstekend plan.
“Grazie Mille. Quanto le devo?”
Hij maakt me duidelijk dat het goed is zo. Jeetje wat ontzettend aardig zeg. Ik ben boven weer es heel dankbaar.