Sinds een paard dagen terug in Nederland. Koud, 11 graden, winderig, een beetje regen nu, het schijnt hier al 3 maanden droog te zijn. Maar grrr, grumbl, mopper… nu regent het net als ik een paar antieke boeken uit de auto haal.
En ik heb toch besloten om weer in het Nederlands te schrijven. Weet niet waarom, misschien omdat ik weer in Nederland ben.
Moeilijk hoor
Dat vind ik dus, moeilijk. Het was op Curacao zo duidelijk wat ik wilde en wat ik dus ook ga doen. Zie daarvoor: The Taks for Coming Home. Maar ik voel hier alles aan me trekken. Het weer, de vastzittende energie. En dat ligt helemaal aan mij. Er wordt namelijk niet aan mij getrokken, dat maak ik er zelf van. En misschien was dat altijd al zo, maar zette ik gewoon niet door. Aan de andere kant, ik had de informatie niet over mezelf en de e-books. En het was toch een ingrijpende ervaring die ik had op Curacao. Zie daarvoor: Sadness and Crying en OMG…the Self.
Alles heeft zijn Tijd
Soms kan je iets wel willen, maar is het nog niet de tijd. Dan moet je wachten. Wachten tot de tijd rijp is, ofwel tot je zelf rijp bent, en misschien je omgeving. Maar vooral tot jezelf rijp bent. En dat was ik niet. Er moesten nog scenario’s uitgespeeld worden in mezelf. En het moest zover komen dat vanzelf oude dingen van me af zouden vallen zonder dat ik dat deed…vanzelf. En dat voelde ik gebeuren met het verliezen van mijn chalet en werk. En omdat ik voelde dat er iets anders kwam, liet ik het gebeuren, liet ik het los en heb ik me niet verzet. (nou zeg, dat zal ook es voor het eerst zijn, Rijn en zich niet verzetten, nou nou).
Maar het was tijd, ook al wist ik niet wat er zou komen.
De Zin van de dag of het leven
Ik ga het toch doen, niemand houdt me tegen. En ik moet wel. Ik denk eigenlijk dat we dat allemaal wel kennen. Even in het klein een voorbeeld: je komt ‘s ochtends je bed uit en je hebt zin in de dag want je gaat iets leuks doen. Althans dat voel je aan alles, maar de dag, het werk, of wat dan ook…er gebeurt iets waardoor je afgeleid wordt. En aan het einde van de dag ben je chagrijnig? En waarom, omdat je niet gedaan hebt waar je zo’n zin in had. Je hebt je energie laten blokkeren door iets waarvan je je afvraagt of dat nou wel zo belangrijk was.
Groot voorbeeld: er zijn mensen met een bijna dood ervaring (zie het boek van Pim van Lommel). Die “komen terug” en beschrijven wat ze meegemaakt hebben. En veel van hen zeggen dan dat ze altijd te zwaar op namen, dat ze zich hebben laten afleiden door allerlei triviale zaken in plaats van te genieten van het moment. Dus als ze terug komen laten ze zich niet meer zo makkelijk afleiden. En als ze dat wel doen, gaan ze zich ongelukkiger voelen. Maar ze begrijpen nu waarom.
Dat snap ik, want als ik niet ga doen wat ik zo diep van binnen voel, los van het resultaat, dan ga ik me ongelukkig voelen. De zin van het leven laat zich voelen in het moment, en daar geen gehoor aan geven maakt je ongelukkig.
Wees Lief en Gelukkig
Dus wat staat me nu te doen? Me niet laten afleiden door mijn eigen oude patronen. Door te denken dat ik wordt tegen gehouden of dat er aan me getrokken wordt of dat ik op dit moment geen vaste woonplek heb waar ik rustig kan schrijven. Het is aan mij dat ik uit min bed kom, dat ik mijn oefeningen doe, dat ik schrijf, dat ik af en toe hard loop, dat ik me aan gezonde voeding hou, enzovoort. Geen smoesjes, want ja, dat zijn het: smoesjes.
En dit is niet hard zijn voor mezelf. Dit is gewoon doen wat er gedaan moet worden. Ik zou hard zijn voor mezelf als ik het niet zou doen, want dan word ik niet gelukkig. Lief zijn, is het wel doen, want daar word ik blij van en gelukkig. En daarom houd niemand me tegen.
Lief zijn is vrijwel elke dag gewoon wat oefeningen doen om mezelf in vorm te houden. Niet uit strakke discipline, maar omdat ik nu begrijp waarom ik het doe. Ik voel in mijzelf wat me te doen staat en daar word ik blij van, dat ben ik, dat is mij Zelf. En om dat te eren doe ik het, dat wil ik geven, dat wil ik delen, dan wil ik dienen en daar wil ik oud voor worden. Om dat zo lang mogelijk in goede gezondheid, als een mannetje van 120, wetend dat ik mijn dienende taak in geluk en blijdschap gedaan heb. Pas dan blaas ik mijn laatste adem uit.